Fragment powieści: Na szerokie rozłogi, na dalekie pola puste owiane melancholią jesienną padały ostatnie promienie słoneczne. Czysty błękit niebios zwolna ciemniał, różowił się coraz bardziej zachód przechodząc w krwawą łunę, otaczającą kuliste słońce, zniżające się ku odległym sinawym borom.
Ursus Brzemienną jego matkę przywiózł z Winterthiir do Polski pewien obywatel z pod Łomży, człowiek wielce w psach rozkochany i ceniący ich cnoty więcej pewnie od ludzkich. Pochodził zatem z cennej rasy szwajcarskich Bernardów, bardzo zasłużonego psiego rodu „Barry“ tak zwanego od swego słynnego
Rafał, najwidoczniej, zdecydował nie sprzeciwiać się losom. Płynął więc z prądem czyli mówiąc inaczej — w zupełności oddał się zapamiętale swej pasji muzycznej. Zdemaskował się sam, skończył z zawodem „pomocnika", jął więc grać otwarcie. W dzień komponował. Oślepły na wszystko, niewidzący zda się
Dniało, kiedy Alfred Ankwicz stanął przed oknem Kory. Ale teraz co począć? Jak ją zawiadomić? Nie namyślał się długo, schylił się wziąwszy w rękę kilka drobnych kamyczków, cisnął je wszystkie by, które wydały lekki a wyraźny dźwięk. I niemal natychmiast w oknie ukazała się ciemna główka. — Jesteś
Autor kreśli portret neurotyka z czasów dekadencji.
1. Gdy morze się wzdyma 2. Niesamowite oczy hrabianki de Val 3. Spełnione marzenia
